Słowacja w skarbnicy UNESCO

W historii świata istniały dużo starsze kultury od tej, którą reprezentuje dziś Europa i Słowacja. O znaczeniu kultur w rozwoju cywilizacji można by długo dyskutować, jednak rzeczą oczywistą jest fakt, że przestrzeń europejska oraz wpływ „starego kontynentu“ na ludzkość są niewątpliwe i odczuwalne również dzisiaj. O wyjątkowości Europy świadczy jej dzisiejszy wpływ na rozwój świata, jak również jej historia. Prezentują ją przede wszystkim zabytki kulturalne i historyczne, które są magnesem i celem wycieczek. W tym kontekście Słowacja ma się czym pochwalić. Korzystnym faktem dla naszej krainy jest odkrycie, że na naszej ziemi mamy w wielu dziedzinach również dużo do zaoferowania. Świadczy o tym chociażby wpisanie Bańskiej Szczawnicy, Rużomberku-Wilkolińca, Spiskiego Podhradia i Bardziejowa na listę światowego dziedzictwa kulturalnego i naturalnego UNESCO. Był to jeden z aktów, dzięki którym staliśmy się częścią mozaiki spuścizny historii cywilizacji europejskiej. Nasze zabytki oraz zabytki innych krajów przedstawiają światu siłę, tradycję i historię Europy jako Osobliwości
w sercu Europy akumulatora niezbędnego dla dalszego rozwoju ludzkości. Wpisanie słowackich lokalizacji na listę dziedzictwa kulturalnego Ziemi, jeszcze przed wstąpieniem naszego państwa do Unii Europejskiej oraz do innych stowarzyszeń, organizacji i instytucji międzynarodowych, miało bardzo ważne znaczenie. Krok ten obecnie jeszcze mało kto potrafi docenić. Można jednak stwierdzić, że wymienione miejsca stały się w pewnym sensie kompasem, który pomaga odkrywać Słowację. Są jakby bramą prowadzącą do poznawania krainy, która otrzymała w podarunku przepiękną i urozmaiconą przyrodę. Na Słowacji żyli przedstawiciele różnych grup etnicznych, narodowości i religii. W wyniku ich wspólnych dążeń powstało dzieło, które również dzięki statusowi i gwarancji danych przez UNESCO czterem lokalizacjom kusi człowieka, aby się z nimi zapoznał. Zabytki kulturalne będąc niezastąpionymi wartościami przeszłości są niewyczerpalnym źródłem poznawania twórczych dążeń wielu ludzkich pokoleń. Są pouczeniem i inspiracją. Powstawały równolegle z rozwojem społeczeństwa, zachowując przy tym regionalne specyfika. Właśnie to jest na nich najbardziej cenne. Bo przecież chodzi tu o pamięć kulturową narodu, niezmiernie cenną, uczłowieczającą i wzbogacającą, która wraca człowieka do jego istoty wewnętrznej, do jego jestestwa.